ਰਸਾਵਲ ਛੰਦ

ਭਏ ਏਕ ਠਉਰੇ

ਸਬੈ ਸੂਰ ਦਉਰੇ

ਲਯੋ ਘੇਰਿ ਰਾਮੰ

ਘਟਾ ਸੂਰ ਸ︀ਯਾਮੰ ॥੧੪॥

ਕਮਾਣੰ ਕੜੰਕੇ

ਭਏ ਨਾਦ ਬੰਕੇ

ਘਟਾ ਜਾਣਿ ਸਿਆਹੰ

ਚੜਿਓ ਤਿਉ ਸਿਪਾਹੰ ॥੧੫॥

ਭਏ ਨਾਦ ਬੰਕੇ

ਸੁ ਸੇਲੰ ਧਮੰਕੇ

ਗਜਾ ਜੂਹ ਗਜੇ

ਸੁਭੰ ਸੰਜ ਸਜੇ ॥੧੬॥

ਚਹੂੰ ਓਰ ਢੂਕੇ

ਗਜੰ ਜੂਹ ਝੂਕੇ

ਸਰੰ ਬ੍ਰਯੂਹ ਛੂਟੇ

ਰਿਪੰ ਸੀਸ ਫੂਟੇ ॥੧੭॥

ਉਠੇ ਨਾਦ ਭਾਰੀ

ਰਿਸੇ ਛਤ੍ਰਧਾਰੀ

ਘਿਰਿਯੋ ਰਾਮ ਸੈਨੰ

ਸਿਵੰ ਜੇਮ ਮੈਨੰ ॥੧੮॥

ਰਣੰ ਰੰਗ ਰਤੇ

ਤ੍ਰਸੇ ਤੇਜ ਤਤੇ

ਉਠੀ ਸੈਣ ਧੂਰੰ

ਰਹਿਯੋ ਗੈਣ ਪੂਰੰ ॥੧੯॥

ਘਣੇ ਢੋਲ ਬਜੇ

ਮਹਾ ਬੀਰ ਗਜੇ

ਮਨੋ ਸਿੰਘ ਛੁਟੇ

ਹਿਮੰ ਬੀਰ ਜੁਟੇ ॥੨੦॥

ਕਰੈ ਮਾਰਿ ਮਾਰੰ

ਬਕੈ ਬਿਕਰਾਰੰ

ਗਿਰੈ ਅੰਗ ਭੰਗੰ

ਦਵੰ ਜਾਨ ਦੰਗੰ ॥੨੧॥

ਗਏ ਛੂਟ ਅਸਤ੍ਰੰ

ਭਜੈ ਹ੍ਵੈ ਨ੍ਰਿਅਸਤ੍ਰੰ

ਖਿਲੈ ਸਾਰ ਬਾਜੀ

ਤੁਰੇ ਤੁੰਦ ਤਾਜੀ ॥੨੨॥

ਭੁਜਾ ਠੋਕਿ ਬੀਰੰ

ਕਰੇ ਘਾਇ ਤੀਰੰ

ਨੇਜੇ ਗਡ ਗਾਢੇ

ਮਚੇ ਬੈਰ ਬਾਢੇ ॥੨੩॥

ਘਣੈ ਘਾਇ ਪੇਲੇ

ਮਨੋ ਫਾਗ ਖੇਲੇ

ਕਰੀ ਬਾਣ ਬਰਖਾ

ਭਏ ਜੀਤ ਕਰਖਾ ॥੨੪॥

ਗਿਰੇ ਅੰਤ ਘੂਮੰ

ਮਨੋ ਬ੍ਰਿਛ ਝੂਮੰ

ਟੂਟੇ ਸਸਤ੍ਰ ਅਸਤ੍ਰੰ

ਭਜੇ ਹੁਐ ਨਿਰ ਅਸਤ੍ਰੰ ॥੨੫॥

ਜਿਤੇ ਸਤ੍ਰੁ ਆਏ

ਤਿਤੇ ਰਾਮ ਘਾਏ

ਚਲੇ ਭਾਜਿ ਸਰਬੰ

ਭਯੋ ਦੂਰ ਗਰਬੰ ॥੨੬॥

ਭੁਜੰਗ ਪ੍ਰਯਾਤ ਛੰਦ

ਮਹਾ ਸਸਤ੍ਰ ਧਾਰੇ ਚਲਿਯੋ ਆਪ ਭੂਪੰ

ਲਏ ਸਰਬ ਸੈਨਾ ਕੀਏ ਆਪ ਰੂਪੰ

ਅਨੰਤ ਅਸਤ੍ਰ ਛੋਰੇ ਭਯੋ ਜੁਧੁ ਮਾਨੰ

ਪ੍ਰਭਾ ਕਾਲ ਮਾਨੋ ਸਭੈ ਰਸਮਿ ਭਾਨੰ ॥੨੭॥

ਭੁਜਾ ਠੋਕਿ ਭੂਪੰ ਕੀਯੋ ਜੁਧ ਐਸੇ

ਮਨੋ ਬੀਰ ਬ੍ਰਿਤਰਾਸੁਰੇ ਇੰਦ੍ਰ ਜੈਸੇ

ਸਬੈ ਕਾਟ ਰਾਮੰ ਕੀਯੋ ਬਾਹਿ ਹੀਨੰ

ਹਤੀ ਸਰਬ ਸੈਨਾ ਭਯੋ ਗਰਬ ਛੀਨੰ ॥੨੮॥

ਗਹਿਯੋ ਰਾਮ ਪਾਣੰ ਕੁਠਾਰੰ ਕਰਾਲੰ

ਕਟੀ ਸੁੰਡ ਸੀ ਰਾਜਿ ਬਾਹੰ ਬਿਸਾਲੰ

ਭਏ ਅੰਗ ਭੰਗੰ ਕਰੰ ਕਾਲ ਹੀਣੰ

ਗਯੋ ਗਰਬ ਸਰਬੰ ਭਈ ਸੈਣ ਛੀਣੰ ॥੨੯॥

ਰਹਿਯੋ ਅੰਤ ਖੇਤੰ ਅਚੇਤੰ ਨਰੇਸੰ

ਬਚੇ ਬੀਰ ਜੇਤੇ ਗਏ ਭਾਜ ਦੇਸੰ

ਲਈ ਛੀਨ ਛਉਨੀ ਕਰੈ ਛਤ੍ਰਿ ਘਾਤੰ

ਚਿਰੰਕਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਲੋਕ ਮਾਤੰ ॥੩੦॥