ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ਅਥ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਵਤਾਰ ਕਥਨੰ ॥
ਪਾਤਿਸਾਹੀ ੧੦ ॥
ਤੋਮਰ ਛੰਦ ॥
ਸਤਿਜੁਗਿ ਫਿਰਿ ਉਪਰਾਜਿ ॥
ਸਬ ਨਉਤਨੈ ਕਰਿ ਸਾਜ ॥
ਸਬ ਦੇਸ ਅਉਰ ਬਿਦੇਸ ॥
ਉਠਿ ਧਰਮ ਲਾਗਿ ਨਰੇਸ ॥੧॥
ਕਲਿ ਕਾਲ ਕੋਪਿ ਕਰਾਲ ॥
ਜਗੁ ਜਾਰਿਆ ਤਿਹ ਜ੍ਵਾਲ ॥
ਬਿਨੁ ਤਾਸੁ ਔਰ ਨ ਕੋਈ ॥
ਸਬ ਜਾਪ ਜਾਪੋ ਸੋਇ ॥੨॥
ਜੇ ਜਾਪ ਹੈ ਕਲਿ ਨਾਮੁ ॥
ਤਿਸੁ ਪੂਰਨ ਹੁਇ ਹੈ ਕਾਮ ॥
ਤਿਸੁ ਦੂਖ ਭੂਖ ਨ ਪਿਆਸ ॥
ਨਿਤਿ ਹਰਖੁ ਕਹੂੰ ਨ ਉਦਾਸ ॥੩॥
ਬਿਨੁ ਏਕ ਦੂਸਰ ਨਾਹਿ ॥
ਸਭ ਰੰਗ ਰੂਪਨ ਮਾਹਿ ॥
ਜਿਨ ਜਾਪਿਆ ਤਿਹਿ ਜਾਪੁ ॥
ਤਿਨ ਕੇ ਸਹਾਈ ਆਪ ॥੪॥
ਜੇ ਤਾਸੁ ਨਾਮ ਜਪੰਤ ॥
ਕਬਹੂੰ ਨ ਭਾਜਿ ਚਲੰਤ ॥
ਨਹਿ ਤ੍ਰਾਸੁ ਤਾ ਕੋ ਸਤ੍ਰ ॥
ਦਿਸਿ ਜੀਤਿ ਹੈ ਗਹਿ ਅਤ੍ਰ ॥੫॥
ਤਿਹ ਭਰੇ ਧਨ ਸੋ ਧਾਮ ॥
ਸਭ ਹੋਹਿ ਪੂਰਨ ਕਾਮ ॥
ਜੇ ਏਕ ਨਾਮੁ ਜਪੰਤ ॥
ਨਾਹਿ ਕਾਲ ਫਾਸਿ ਫਸੰਤ ॥੬॥
ਜੇ ਜੀਵ ਜੰਤ ਅਨੇਕ ॥
ਤਿਨ ਮੋ ਰਹ︀ਯੋ ਰਮਿ ਏਕ ॥
ਬਿਨੁ ਏਕ ਦੂਸਰ ਨਾਹਿ ॥
ਜਗਿ ਜਾਨਿ ਲੈ ਜੀਅ ਮਾਹਿ ॥੭॥
ਭਵ ਗੜਨ ਭੰਜਨ ਹਾਰ ॥
ਹੈ ਏਕ ਹੀ ਕਰਤਾਰ ॥
ਬਿਨੁ ਏਕ ਅਉਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥
ਸਬ ਰੂਪ ਰੰਗੀ ਸੋਇ ॥੮॥
ਕਈ ਇੰਦ੍ਰ ਪਾਨਪਹਾਰ ॥
ਕਈ ਬ੍ਰਹਮ ਬੇਦ ਉਚਾਰ ॥
ਕਈ ਬੈਠਿ ਦੁਆਰਿ ਮਹੇਸ ॥
ਕਈ ਸੇਸਨਾਗ ਅਸੇਸ ॥੯॥
ਕਈ ਸੂਰ ਚੰਦ ਸਰੂਪ ॥
ਕਈ ਇੰਦ੍ਰ ਕੀ ਸਮ ਭੂਪ ॥
ਕਈ ਇੰਦ੍ਰ ਉਪਿੰਦ੍ਰ ਮੁਨਿੰਦ੍ਰ ॥
ਕਈ ਮਛ ਕਛ ਫਨਿੰਦ੍ਰ ॥੧੦॥
ਕਈ ਕੋਟਿ ਕ੍ਰਿਸਨ ਅਵਤਾਰ ॥
ਕਈ ਰਾਮ ਬਾਰ ਬੁਹਾਰ ॥
ਕਈ ਮਛ ਕਛ ਅਨੇਕ ॥
ਅਵਿਲੋਕ ਦੁਆਰਿ ਬਿਸੇਖ ॥੧੧॥
ਕਈ ਸੁਕ੍ਰ ਬ੍ਰਸਪਤਿ ਦੇਖਿ ॥
ਕਈ ਦਤ ਗੋਰਖ ਭੇਖ ॥
ਕਈ ਰਾਮ ਕ੍ਰਿਸਨ ਰਸੂਲ ॥
ਬਿਨੁ ਨਾਮ ਕੋ ਨ ਕਬੂਲ ॥੧੨॥
ਬਿਨੁ ਏਕੁ ਆਸ੍ਰੈ ਨਾਮ ॥
ਨਹੀ ਔਰ ਕੌਨੈ ਕਾਮ ॥
ਜੇ ਮਾਨਿ ਹੈ ਗੁਰਦੇਵ ॥
ਤੇ ਜਾਨਿ ਹੈ ਅਨਭੇਵ ॥੧੩॥
ਬਿਨੁ ਤਾਸੁ ਔਰ ਨ ਜਾਨੁ ॥
ਚਿਤ ਆਨ ਭਾਵ ਨ ਆਨੁ ॥
ਇਕ ਮਾਨਿ ਜੈ ਕਰਤਾਰ ॥
ਜਿਤੁ ਹੋਇ ਅੰਤਿ ਉਧਾਰੁ ॥੧੪॥
ਬਿਨੁ ਤਾਸ ਯੌ ਨ ਉਧਾਰੁ ॥
ਜੀਅ ਦੇਖਿ ਯਾਰ ਬਿਚਾਰਿ ॥
ਜੋ ਜਾਪਿ ਹੈ ਕੋਈ ਔਰ ॥
ਤਬ ਛੂਟਿ ਹੈ ਵਹ ਠੌਰ ॥੧੫॥
ਜਿਹ ਰਾਗ ਰੰਗ ਨ ਰੂਪ ॥
ਸੋ ਮਾਨੀਐ ਸਮ ਰੂਪ ॥
ਬਿਨੁ ਏਕ ਤਾ ਕਰ ਨਾਮ ॥
ਨਹਿ ਜਾਨ ਦੂਸਰ ਧਾਮ ॥੧੬॥
ਜੋ ਲੋਕ ਅਲੋਕ ਬਨਾਇ ॥
ਫਿਰ ਲੇਤ ਆਪਿ ਮਿਲਾਇ ॥
ਜੋ ਚਹੈ ਦੇਹ ਉਧਾਰੁ ॥
ਸੋ ਭਜਨ ਏਕੰਕਾਰ ॥੧੭॥
ਜਿਨਿ ਰਾਚਿਯੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ॥
ਸਬ ਲੋਕ ਔ ਨਵ ਖੰਡ ॥
ਤਿਹ ਕਿਉ ਨ ਜਾਪ ਜਪੰਤ ॥
ਕਿਮ ਜਾਨ ਕੂਪਿ ਪਰੰਤ ॥੧੮॥
ਜੜ ਜਾਪ ਤਾ ਕਰ ਜਾਪ ॥
ਜਿਨਿ ਲੋਕ ਚਉਦਹੰ ਥਾਪ ॥
ਤਿਸੁ ਜਾਪੀਐ ਨਿਤ ਨਾਮ ॥
ਸਭ ਹੋਹਿ ਪੂਰਨ ਕਾਮ ॥੧੯॥
ਗਨਿ ਚਉਬਿਸੈ ਅਵਤਾਰ ॥
ਬਹੁ ਕੈ ਕਹੇ ਬਿਸਥਾਰ ॥
ਅਬ ਗਨੋ ਉਪ ਅਵਤਾਰ ॥
ਜਿਮਿ ਧਰੇ ਰੂਪ ਮੁਰਾਰ ॥੨੦॥
ਜੇ ਧਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪ ॥
ਤੇ ਕਹੋਂ ਕਾਬਿ ਅਨੂਪ ॥
ਜੇ ਧਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਅਵਤਾਰ ॥
ਅਬ ਕਹੋਂ ਤਾਹਿ ਬਿਚਾਰ ॥੨੧॥
ਕਲਿ ਤਾਸੁ ਆਗਿਆ ਦੀਨ ॥
ਤਬ ਬੇਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੀਨ ॥
ਤਬ ਤਾਸੁ ਬਾਢ︀ਯੋ ਗਰਬ ॥
ਸਰਿ ਆਪੁ ਜਾਨ ਨ ਸਰਬ ॥੨੨॥
ਸਰਿ ਮੋਹ ਕਬਿ ਨਹਿ ਕੋਇ ॥
ਇਕ ਆਪ ਹੋਇ ਤ ਹੋਇ ॥
ਕਛੁ ਕਾਲ ਕੀ ਭੂਅ ਬਕ੍ਰ ॥
ਛਿਤਿ ਡਾਰੀਆ ਜਿਮ ਸਕ੍ਰ ॥੨੩॥
ਜਬ ਗਿਰ︀ਯੋ ਭੂ ਤਰਿ ਆਨਿ ॥
ਮੁਖ ਚਾਰ ਬੇਦ ਨਿਧਾਨ ॥
ਉਠਿ ਲਾਗਿਆ ਫਿਰ ਸੇਵ ॥
ਜੀਅ ਜਾਨਿ ਦੇਵਿ ਅਭੇਵ ॥੨੪॥
ਦਸ ਲਖ ਬਰਖ ਪ੍ਰਮਾਨ ॥
ਕੀਅ ਦੇਵਿ ਸੇਵ ਮਹਾਨ ॥
ਕਿਮਿ ਹੋਇ ਮੋਹਿ ਉਧਾਰ ॥
ਅਸ ਦੇਹੁ ਦੇਵ ਬਿਚਾਰ ॥੨੫॥