ਤਿਲਕਾ ਛੰਦ

ਜੁਟੇ ਵੀਰੰ

ਛੁਟੇ ਤੀਰੰ

ਫੁਟੇ ਅੰਗੰ

ਤੁਟੇ ਤੰਗੰ ॥੭੯੮॥

ਭਗੇ ਵੀਰੰ

ਲਗੇ ਤੀਰੰ

ਪਿਖੇ ਰਾਮੰ

ਧਰਮੰ ਧਾਮੰ ॥੭੯੯॥

ਜੁਝੇ ਜੋਧੰ

ਮਚੇ ਕ੍ਰੋਧੰ

ਬੰਧੋ ਬਾਲੰ

ਬੀਰ ਉਤਾਲੰ ॥੮੦੦॥

ਢੁਕੇ ਫੇਰ

ਲਿਨੇ ਘੇਰ

ਵੀਰੈਂ ਬਾਲ

ਜਿਉ ਦ੍ਵੈਕਾਲ ॥੮੦੧॥

ਤਜੀ ਕਾਣ

ਮਾਰੇ ਬਾਣ

ਡਿਗੇ ਵੀਰ

ਭਗੇ ਧੀਰ ॥੮੦੨॥

ਕਟੇ ਅੰਗ

ਡਿਗੇ ਜੰਗ

ਸੁਧੰ ਸੂਰ

ਭਿਨੇ ਨੂਰ ॥੮੦੩॥

ਲਖੈ ਨਾਹਿ

ਭਗੇ ਜਾਹਿ

ਤਜੇ ਰਾਮ

ਧਰਮੰ ਧਾਮ ॥੮੦੪॥

ਅਉਰੈ ਭੇਸ

ਖੁਲੇ ਕੇਸ

ਸਸਤ੍ਰੰ ਛੋਰ

ਦੈ ਦੈ ਕੋਰ ॥੮੦੫॥

ਦੋਹਰਾ

ਦੁਹੂੰ ਦਿਸਨ ਜੋਧਾ ਹਰੈ ਪਰਯੋ ਜੁਧ ਦੁਐ ਜਾਮ

ਜੂਝ ਸਕਲ ਸੈਨਾ ਗਈ ਰਹਿਗੇ ਏਕਲ ਰਾਮ ॥੮੦੬॥

ਤਿਹੂ ਭ੍ਰਾਤ ਬਿਨੁ ਭੈ ਹਨਯੋ ਅਰ ਸਭ ਦਲਹਿ ਸੰਘਾਰ

ਲਵ ਅਰੁ ਕੁਸ ਜੂਝਨ ਨਿਮਿਤ ਲੀਨੋ ਰਾਮ ਹਕਾਰ ॥੮੦੭॥

ਸੈਨਾ ਸਕਲ ਜੁਝਾਇ ਕੈ ਕਤਿ ਬੈਠੇ ਛਪ ਜਾਇ

ਅਬ ਹਮ ਸੋ ਤੁਮਹੂੰ ਲਰੋ ਸੁਨਿ ਸੁਨਿ ਕਉਸਲ ਰਾਇ ॥੮੦੮॥

ਨਿਰਖ ਬਾਲ ਨਿਜ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭ ਕਹੇ ਬੈਨ ਮੁਸਕਾਇ

ਕਵਨ ਤਾਤ ਬਾਲਕ ਤੁਮੈ ਕਵਨ ਤਿਹਾਰੀ ਮਾਇ ॥੮੦੯॥