ਤੋਮਰ ਛੰਦ ॥
ਤਬ ਬਹੁਤ ਬਰਖ ਪ੍ਰਮਾਨ ॥
ਚੜਿ ਮੇਰ ਸ੍ਰਿੰਗ ਮਹਾਨ ॥
ਕੀਅ ਘੋਰ ਤਪਸਾ ਉਗ੍ਰ ॥
ਤਬ ਰੀਝਏ ਕਛੁ ਸੁਗ੍ਰ ॥੪੭੪॥
ਜਗ ਦੇਖ ਕੇ ਬਿਵਹਾਰ ॥
ਮੁਨਿ ਰਾਜ ਕੀਨ ਬਿਚਾਰ ॥
ਇਨ ਕਉਨ ਸੋ ਉਪਜਾਇ ॥
ਫਿਰਿ ਲੇਤਿ ਆਪਿ ਮਿਲਾਇ ॥੪੭੫॥
ਤਿਹ ਚੀਨੀਐ ਕਰਿ ਗਿਆਨ ॥
ਤਬ ਹੋਇ ਪੂਰਣ ਧ︀ਯਾਨ ॥
ਤਿਹ ਜਾਣੀਐ ਜਤ ਜੋਗ ॥
ਤਬ ਹੋਇ ਦੇਹ ਅਰੋਗ ॥੪੭੬॥
ਤਬ ਏਕ ਪੁਰਖ ਪਛਾਨ ॥
ਜਗ ਨਾਸ ਜਾਹਿਨ ਜਾਨ ॥
ਸਬ ਜਗਤ ਕੋ ਪਤਿ ਦੇਖਿ ॥
ਅਨਭਉ ਅਨੰਤ ਅਭੇਖ ॥੪੭੭॥
ਬਿਨ ਏਕ ਨਾਹਿਨ ਸਾਤਿ ॥
ਸਭ ਤੀਰਥ ਕਿਯੁੰ ਨ ਅਨਾਤ ॥
ਜਬ ਸੇਵਿਹੋ ਇਕਿ ਨਾਮ ॥
ਤਬ ਹੋਇ ਪੂਰਣ ਕਾਮ ॥੪੭੮॥
ਬਿਨੁ ਏਕ ਚੌਬਿਸ ਫੋਕ ॥
ਸਬ ਹੀ ਧਰਾ ਸਬ ਲੋਕ ॥
ਜਿਨਿ ਏਕ ਕਉ ਪਹਿਚਾਨ ॥
ਤਿਨ ਚਉਬਿਸੋ ਰਸ ਮਾਨ ॥੪੭੯॥
ਜੇ ਏਕ ਕੇ ਰਸ ਭੀਨ ॥
ਤਿਨਿ ਚਉਬਿਸੋ ਰਸਿ ਲੀਨ ॥
ਜਿਨ ਏਕ ਕੋ ਨਹੀ ਬੂਝ ॥
ਤਿਹ ਚਉਬਿਸੈ ਨਹੀ ਸੂਝ ॥੪੮੦॥
ਜਿਨਿ ਏਕ ਕੌ ਨਹੀ ਚੀਨ ॥
ਤਿਨਿ ਚਉਬਿਸੈ ਫਲ ਹੀਨ ॥
ਜਿਨ ਏਕ ਕੋ ਪਹਿਚਾਨ ॥
ਤਿਨਿ ਚਉਬਿਸੈ ਰਸ ਮਾਨ ॥੪੮੧॥
ਬਚਿਤ੍ਰ ਪਦ ਛੰਦ ॥
ਏਕਹਿ ਜਉ ਮਨਿ ਆਨਾ ॥
ਦੂਸਰ ਭਾਵ ਨ ਜਾਨਾ ॥
ਦੁੰਦਭਿ ਦਉਰ ਬਜਾਏ ॥
ਫੂਲ ਸੁਰਨ ਬਰਖਾਏ ॥੪੮੨॥
ਹਰਖੇ ਸਬ ਜਟ ਧਾਰੀ ॥
ਗਾਵਤ ਦੇ ਦੇ ਤਾਰੀ ॥
ਜਿਤ ਤਿਤ ਡੋਲਤ ਫੂਲੇ ॥
ਗ੍ਰਿਹ ਕੇ ਸਬ ਦੁਖ ਭੂਲੇ ॥੪੮੩॥
ਤਾਰਕ ਛੰਦ ॥
ਬਹੁ ਬਰਖ ਜਬੈ ਤਪਸਾ ਤਿਹ ਕੀਨੀ ॥
ਗੁਰਦੇਵ ਕ੍ਰਿਆ ਜੁ ਕਹੀ ਧਰ ਲੀਨੀ ॥
ਤਬ ਨਾਥ ਸਨਾਥ ਹੁਐ ਬ︀ਯੋਤ ਬਤਾਈ ॥
ਤਬ ਹੀ ਦਸਓ ਦਿਸਿ ਸੂਝ ਬਨਾਈ ॥੪੮੪॥
ਦਿਜ ਦੇਵ ਤਬੈ ਗੁਰ ਚਉਬਿਸ ਕੈ ਕੈ ॥
ਗਿਰਿ ਮੇਰ ਗਏ ਸਭ ਹੀ ਮੁਨਿ ਲੈ ਕੈ ॥
ਤਪਸਾ ਜਬ ਘੋਰ ਤਹਾ ਤਿਨ ਕੀਨੀ ॥
ਗੁਰਦੇਵ ਤਬੈ ਤਿਹ ਯਾ ਸਿਖ ਦੀਨੀ ॥੪੮੫॥
ਤੋਟਕ ਛੰਦ ॥
ਗਿਰਿ ਮੇਰੁ ਗਏ ਰਿਖਿ ਬਾਲਕ ਲੈ ॥
ਧਰ ਸੀਸ ਜਟਾ ਭਗਵੇ ਪਟ ਕੈ ॥
ਤਪ ਘੋਰ ਕਰਾ ਬਹੁ ਬਰਖ ਦਿਨਾ ॥
ਹਰਿ ਜਾਪ ਨ ਛੋਰਸ ਏਕ ਛਿਨਾ ॥੪੮੬॥
ਦਸ ਲਛ ਸੁ ਬੀਸ ਸਹੰਸ੍ਰ ਬ੍ਰਖੰ ॥
ਤਪ ਕੀਨ ਤਹਾ ਬਹੁ ਭਾਤਿ ਰਿਖੰ ॥
ਸਬ ਦੇਸਨ ਦੇਸ ਚਲਾਇ ਮਤੰ ॥
ਮੁਨਿ ਦੇਵ ਮਹਾ ਮਤਿ ਗੂੜ ਗਤੰ ॥੪੮੭॥
ਰਿਖਿ ਰਾਜ ਦਸਾ ਜਬ ਅੰਤ ਭਈ ॥
ਬਲ ਜੋਗ ਹੁਤੇ ਮੁਨਿ ਜਾਨ ਲਈ ॥
ਧੂਅਰੋ ਜਗ ਧਉਲੁਰ ਜਾਨਿ ਜਟੀ ॥
ਕਛੁ ਅਉਰ ਕ੍ਰਿਆ ਇਹ ਭਾਤਿ ਠਟੀ ॥੪੮੮॥
ਸਧਿ ਕੈ ਪਵਨੈ ਰਿਖ ਜੋਗ ਬਲੰ ॥
ਤਜਿ ਚਾਲ ਕਲੇਵਰ ਭੂਮਿ ਤਲੰ ॥
ਕਲ ਫੋਰਿ ਉਤਾਲ ਕਪਾਲ ਕਲੀ ॥
ਤਿਹ ਜੋਤਿ ਸੁ ਜੋਤਿਹ ਮਧ ਮਿਲੀ ॥੪੮੯॥
ਕਲ ਕਾਲ ਕ੍ਰਵਾਲ ਕਰਾਲ ਲਸੈ ॥
ਜਗ ਜੰਗਮ ਥਾਵਰ ਸਰਬ ਕਸੈ ॥
ਜਗ ਕਾਲਹਿ ਜਾਲ ਬਿਸਾਲ ਰਚਾ ॥
ਜਿਹ ਬੀਚ ਫਸੇ ਬਿਨ ਕੋ ਨ ਬਚਾ ॥੪੯੦॥